29-10-06

Een leuk weekend met voor elk wat wils...

Vrijdagavond werd het weekend op gang geschoten met 'behoud de begeerte', met Tom Lanoye en Antjie Krog. We konden het natuurlijk niet laten enkele boeken van deze zuidafrikaanse dame te kopen.

Zaterdagmorgen op zoek naar twee paar nieuwe loopschoenen (ik koop ze steeds met 2 paar). Na een nieuwe meting bleek mijn loopstijl soepeler geworden te zijn en mag ik lichtere schoenen uitkiezen, die mijn loopstijl niet meer moeten corrigeren. Ik kan nu normale loopsloefen dragen. Het werd een saucony triumph3, waarvan ik niet eens voel dat ik ze aanheb en een paar van het merk new balance. Deze laatste werden onmiddelijk ingelopen in het park. 4 rondjes in 17min per ronde, dat is 3 minuten sneller dan normaal, het zullen dus wel heel goede schoenen zijn. Een familiebezoekje, de eerste keer in het nieuwe huis van mijn zus, sluit de zaterdag af.

Met een uurtje meer slaap dan voorzien trekken we zondagmorgen naar Kasterlee om er de halve te verkennen. Met een grote groep lopers (ik schat 50) leggen we het parcours aan een tempo van 10k/u af. Leuke sfeer, maar een veraderlijk parcours. De eerste 16k stellen niet veel voor: Afwisselend zandpaadjes en betonbaantjes (waar de wind wel vrij spel heeft), maar daarna volgt een stukje bos waarvoor je toch best wat reserve houd. Heel zwaar is het niet maar als je te snel begint trap je er zeker op je adem. Rustig starten en gas geven op de venijnige hellingetjes/zandstrookjes in het laatste gedeelte, lijkt een goede taktiek voor binnen twee weken. Om ook mijn saucony's deftig in te lopen doe ik er nog tweemaal een rondje van 4,5k bij. 

Thuis wacht me een overheerlijke maaltijd en een schitterende kindervoorstelling in theather de maan en verder niets meer... zalig.

19:26 Gepost door DijleLoper in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-10-06

hongaarse herhaling

De laatste tijd kom ik de term piramides en piramidespel meer en meer tegen op fora en blogs. Het doet me denken aan iets wat in de zwemwereld vroeger bekent stond als hongaarse herhalingen, en die verliepen als volgt :

16 x  50m 5" rust
  8 x 100m 10" rust
  4 x 200m 15" rust
  2 x 400m 30" rust
  1 x 800m 1' rust
  2 x 400m 30" rust
  4 x 200m 15" rust
  8 x 100m 10" rust
16 x  50m 5" rust

Het was een hele zware weerstandstraining want het was de bedoeling ze bijna volledig anaëroob te zwemmen. Er word soms wel wat gevarieerd met de rust, of de ademhaling per reeks (om de 3,5,7,9 slagen), of enkel armen, dan 2,4,6 beenslagen per 2 armslagen, om de monotonie te breken. In plaats van alles heel hard, zwemt men het wel eens afwisselend hard - heel hard.

Ik heb begrepen dat de meeste lopers het niet zo op zwemmen begrepen hebben, maar ik denk dat het wel eens een leuke (vooral numerologisch, of als U van het cijfer 8 houd) looptraining zou kunnen zijn voor mensen die van dat piramidesysteem houden.

19:13 Gepost door DijleLoper in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-10-06

Weblogloop

In tegenstelling tot de vorige aflevering kom ik deze keer wel op tijd. Meer nog... ik ben nu zelfs de eerste blogger die de Lierse arena betreed. Voldoende tijd om nog een koffietje te slurpen en het wedstrijdplan eens te overlopen. Terwijl ik in gedachten de laatste meters afleg komen Ruthje en Koen aan. Ik wordt voorgesteld aan Julie en Maarten en vind nog even tijd om Petra's webbloggersloopvlag (veel scrabblepunten mee te verdienen) plechtig te overhandigen.
Daarna begin ik aan mijn opwarming, want ik heb nog wat stramme spiertjes en voor een 5k moet je goed op temperatuur komen.
Nadat het de vorige vier wedstrijden steeds wel ergens misliep (te laat, operatie, ziek, rugkrampen) wou ik deze keer wel eens woord houden. Twee woorden eigenlijk: tweeëntwintig dertig, en heb ik toch wat last van zenuwen.

Eigenlijk had ik liever nog even lekker relaxed in de tent gebleven om kennis te maken met de andere bloggers. Ik trooste mezelf dan maar met de gedachte dat daar na de wedstrijd nog wel gelegenheid voor zou zijn. Na de opwarming, die even onderbroken werd voor het kiekje, zijn we klaar om te vertrekken naar de startplaats. Ik was nu heel geconcentreerd en gefocused, en het duurde meer dan enkele seconden om Mario te herkennen, die nog even een praatje kwam maken. Hij wou onder de twintig duiken en het werd 19:30, op een mooie 9de plaats.

Na het startschot vind ik meteen mijn tempo. Dat is heel belangrijk in een 5k waar de marge tussen te snel en te traag vertrekken heel klein is en men zich weinig fouten kan permiteren. Na een kilometertje, waar de wind opsteekt, steek ik één voor één de jongste lopertjes voorbij. Te snel gestart denk ik even. Jeugdige overmoed misschien? Ik zit nu alleen en het is vol wind tegen. Ik denk er nog even aan om het gaatje van 50m met de loper voor mij te dichten en eventueel samen de wind te bekampen, maar ik voel dat ik het juiste tempo loop en ik vrees dat ik zo een forse inspanning toch zou bekopen.

De weg draait rechts weg en de wind zit nu niet meer op kop. Na een paar minuten komen enkele van die jonge lopers me toch weer voorbij. Misschien hebben ze gewoon meer last van de wind. Ik kijk op mijn klok en zie dat we iets meer dan 17 minuten lopen. Hopelijk zitten we dan bijna aan 4km, want ik heb totaal geen idee van de afstand. Aan het kruispunt zeggen ze me dat ik 17de of 18de ben, en dat het stadion vlakbij is.

Voor de volgende keer moet ik onthouden dat vlakbij, niet betekent dat het gedaan is, want ik verlies even de concentratie en laat me op dat laatste stukje nog inhalen door enkele lopers die ik zeker kon afhouden. In het stadium zie ik de 19 minuten nog op de klok staan en mijn horloge leert dat dit juist is. Ik begin reeds mijn eindtijd uit te rekenen en terwijl ik de laatste ronde aanvat bedenk ik dat de afstand waarschijnlijk te kort is. Terwijl men de eerste dame aankondigt wacht ik iets te lang om de eindsprint in te zetten. De volgende keer moet dat vanop 200 meter, want ik ben nog snel en kan dit zeker een bochtje langer volhouden.

Mario staat klaar met felicitaties aan de aankomst. Ik zeg hem dat de afstand te kort zal zijn, maar hij zegt dat ik misschien beter gelopen heb dan ik had verwacht. Ik had niet echt op mijn tijd gelet en hij dacht dat ik iets onder de 22 zat. 21:56, zou achteraf blijken, goed voor een 25ste plaats. Ik loop een beetje uit op het grasveld en kan nog even applaudiseren voor Ruthje en Edith die weeral een PR lopen. Knap toch.

Even later verneem ik uit verschillende bronnen dat de afstand toch klopt en pas als ik nog wat uitloop, begint het me te dagen dat ik een goede wedstrijd heb gelopen. Het laatste stukje kon beter, maar voor de rest werd alles perfect uitgevoerd. Gelukkig zijn er nog natuurlopen om hieraan te werken. Het duurt vrij lang voor ik helemaal gerecupereerd ben. De benen zijn nog goed, maar de longen het hoofd hebben wat meer tijd nodig.

In de kleedkamer kom ik Mario nog eens tegen, en verneem dat hij in het najaar nog een paar minuutjes wil afschaven van zijn 3:08 op de marathon en nog een beetje opschuiven richting 3 uur op de marathon. Net als ik onder de douche stap, verlaten enkele veteranen de douche en klagen dat ze ijskoud zijn. Terwijl ik er mijn hand onderhoud, voel ik het ijskoude water plots opwarmen. Die jeugd van tegenwoordig kan tegen niets meer, roep ik vrolijk terwijl ze zich bibberend afdrogen.

Even later is het hun beurt om te lachen, wanneer blijkt dat ik mijn handdoek vergeten ben. De ene krasse zestiger stoot de andere aan terwijl hij naar mij wijst en zegt dat die ouw manne wel goed tegen de kou kunnen, maar toch zo een slecht geheugen hebben. Gelukkig zat er nog een loopshirt van gisteren in mijn tas, dat dan maar even dienst moet doen. In de kantine geniet ik nog van een overheerlijke Westmalle (zou dit het geheim van Dirk zijn, deze bierliefhebber was 50" sneller), terwijl ik kennis maak met Frank Terry en Steven. Het plakboek van Frank Spencer doet nog even de ronde, maar spijtig genoeg is er geen tijd om alles te lezen.

Ik verlaat dan even het gezelschap om mijn vrouw en dochter naar een verjaardagsfeestje in Maasmechelen te voeren. Als ik 200km later aankom in de marnixhoeve zijn er nog een paar bloggers. Jan schockaert en zijn vrouw, die boeiende verhalen kunnen vertellen over hoe je in crisissituaties moet communiceren. Ook Achieltje, je moet hem als je eens de gelegenheid hebt, eens vragen hoe hij aan zijn naam komt, is nog aanwezig en ook Koen en Ruthje zijn nog op post. De spagetti in de marnixhoeve is overheerlijk, en ik zeg dit niet alleen omdat ik sinds de vroege morgen niets meer gegeten heb.

Het is ondertussen erg laat geworden en na een afsluitertje met Koen en Ruth in Mechelen ga ik voldaan maar doodvermoeid naar huis. Ik voel mijn 5km toch nog een beetje en besluit dus maar om niet naar het verre Maasmechelen te trekken maar in de eigen Dijlestad te overnachten. Spijtig dat ik tussendoor even weg moest, want ik had nog graag met de andere bloggers gesproken. Spijtig ook dat Bob ziek was en dat Koen zoveel werk heeft in de taverne, maar er zal zich nog wel eens een gelegenheid aandienen. In Kasterlee hoop ik alvast de woudlopers tegen het lijf te lopen...

 

Oeioei, kheb er hier weer een heel lang duurloopverhaaltje van gemaakt. Ik zal het de volgende keren wat bondiger maken. Iets in de buurt van 5k, want deze afstand ligt me blijkbaar wel. Als de conditie nog wat beter is proberen we het nog eens.

20:53 Gepost door DijleLoper in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

22-10-06

Weblogloop in minder dan 22 minuten

Het was weer heel leuk in Lier op de weblogloop. Het was een leuk weerzien of een prettige kennismaking met de aanwezige bloggers. Voor een wat uitgebreider verslag hoop ik vanavond of morgenavond nog een gaatje te vinden in de weer drukke weekendkalender. Ik ga nu genieten van een lange duurloop in de limburgse bossen.

09:22 Gepost door DijleLoper in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-10-06

Ik ben verliefd ...

Het overkwam me geheel onverwacht. Ik was nog een wedstrijd aan het zoeken voor 7 of 8 april, toen ik ze in volle glorie voor me zag. Mijn adem stokte en mijn hart bonsde...

 

Ik zal haar wel meer dan enkele maanden, mischien jaren het hof moeten maken voor ik haar zal veroveren.

 

Hier is ze dan

 

http://www.translorraine.4runners.cc/

17:53 Gepost door DijleLoper in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-10-06

beste blogloopjaarprestatie ?

21 okt       5k  Lier natuurloop
12 nov      21k Kasterlee halve marathon
25 nov       5k  Lier natuurloop
16 dec      5k  Lier natuurloop
01 jan      21k Zurich neujahrsmarathon (0h00)
13 jan      5k  Lier natuurloop
10 feb      5k  Lier natuurloop
 4 mar    21k half piacenza marathon (it)

7-8 apr   ?????????

21 apr     8-10k tune-up race
 5 may    8-15k tune-up race
19 may    8-15k tune-up race
 9 jun    Stockholm ??

17:48 Gepost door DijleLoper in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-10-06

Gisteren en vandaag...

Gisteren 2 ontdekingen gedaan. s'Morgens, en dit met de loopkledij reeds aan, leerde de weegschaal me dat voortaan het label 'overgewicht', mag vervangen worden door 'normaal gewicht. (BMI < 25).

Daarna sMiddags vastgesteld dat, in navolging van het metriek stelsel van Frank Spencer, ook het mijne gebaat zou zijn bij enige calibratie. De sprintjes van 100 meter die ik al enige weken doe, duren 38 seconden. Dus ofwel ligt mijn sprintsnelheid onder de 10km/u, ofwel is het boswegeltje dat ik had geschat als, 'dat zal wel ongeveer 100m zijn', iets langer.

Vandaag ben ik voor één keertje eens afgeweken van het trainingsprogramma, dat een duurloopje van 90 minuten voorschreef. Ik ben naar de nekker gelopen en heb daar op de piste 4x1200m gelopen, met 600m joggen tussendoor. De bedoeling was een tempo te bepalen, waarbij ik net niet in zuurstofschuld kwam en waarvan ik het gevoel had, 'als het moet, kan ik dit 5km volhouden'.  Dit kwam neer op 5'16, 5'26,5'25 en 5'24, of ongeveer 4'30 per km. De bedoeling was 5 herhalingen, maar toen waren de kindertjes van de BIM er plots, die de piste gereserveerd hadden. Ik heb dan nog wat uitgelopen en al bij al kwam ik toch aan 80 minuten.

Als de 5k in Lier effectief 5k is, en geen 4,7k of 5,3k, dan ga ik voor een tijd onder de 23 minuten en zou ik superblij zijn met 22'30. Dit is de tijd die volgens de Merv running calculator correspondeerd met 1'45 op de halve, wat mijn volgende doel is. Aangezien ik de 10k van vorig jaar al ergens heb zien staan als 10,3k, ben ik er niet echt gerust op dat de afstand correct gaat zijn. Hopelijk loopt er een blogger mee met een foodpod.

Oei oei. Volgens mijn vrouw, die net het bovenstaande stukje heeft gelezen is het een beetje saai. Dat heb je natuurlijk met een blog over lopen. Mischien kan ik een paar moppen lenen van Alex Agnew, waarvan we gisteren een uitstekende stand-up show zagen, of moet ik op zoek gaan naar de melancholische ziel van de stad en nieuwe symbolen zoeken om de clash tussen culturen en de kruising ervan te verwoorden.

Had ik trouwens al verteld over de dwerg, de elf en de mens die ik voorbijliep en die een bende orks achtervolgden die een witte S op hun loopkledij hadden geschilderd of over het vreemde mannetje grenouille die aan de Dijle stond te snuiven en op zoek was naar de bron van het parfum 'surstromming'.

Nee, ik zal het maar bij een saaie lopersblog houden. Of... misschien is er toch iets waarmee ik uw fantasie kan prikkelen, het is een raadsel dat me nu al enige dagen bezighoud. Vorig weekend toen we door planckendael wandelden, kwamen we langs een weide waarop een bordje stond.Op dit bordje stond een giraf getekend en ernaast stond geschreven:'binnenkort komen wij hier'. ... Wat ik me sindsdien afvraag : 'hoe vervoeren ze giraffen, en hoe geraken ze ermee onder de vele lage bruggen, op de weg naar Planckendael ?

12:26 Gepost door DijleLoper in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

03-10-06

Ploegsteert of Kasterlee

Zondag heb ik nog eens een rustdag genomen, dat was al lang geleden. Maandag heb ik enkel een zwemtraining gedaan, eigenlijk gewoon wat losgezwommen. De extra tijd die vrijkwam heb ik gebruikt om me opnieuw te focussen op de doelstellingen en structuur van de huidige  trainingscyclus, en dat was niets te vroeg. Na de mislukte halve marathons was de verleiding immers groot om in Etten-Leur aan de start te verschijnen en daar proberen recht te zetten wat voordien verkeerd ging.

Tot eind december zit er zo ongeveer om de 6 weken een halve marathon in mijn programma (dus nog twee). Een soort steekproef om te kijken of het de goede kant uitgaat. Daarnaast een ideale gelegenheid om wedstrijdervaring op te doen en een beetje voelen hoe het is om wedstrijden te lopen. Ze vormen een mooie en noodzakelijke onderbreking van het trainingregime zonder dit te zwaar te taxeren.
Het lopen van  tegen de tijd is leuk, maar momenteel geen doel op zich. Als ik nu  op een halve conditie wedstrijden begin te lopen, om toch maar een tijd neer te zetten op de halve, komt de vormpiek te vroeg en gaat dit ten koste van wat momenteel de essentie moet zijn van het trainingsregime. 
Namelijk werken aan de aerobe basisconditie en trainingsomvang,  fundamenten, waarop later gedurende de marathontraining kan gebouwd worden.

Over de planning heb ik lang nagedacht, het enige wat nu nog rest: ze uitvoeren. De volgende halve marathon komt er dus in Ploegsteert of Kasterlee. De komende weken ga ik eens in de archieven van de medebloggers op zoek naar verslagen van deze wedstrijden. Aan de hand daarvan zal ik dan kiezen welke van de twee het word. De conditie zal daartegen weer wat beter zijn, eens benieuwd welke hindernissen de loopgoden tegen dan in petto hebben.

20:31 Gepost door DijleLoper in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

02-10-06

swedish cuisine stinks

Ik heb niet veel tijd om uitvoerig te bloggen, maar u zal apprecieren dat ik niet in geuren, vooral niet in geuren, en kleuren uit de doeken doe wat er zaterdagavond nog gebeurde. Ik weet niet hoe bekent U bent met zweedse cuisine, maar U herinnert zich vast nog de 'zweedse kok' uit de muppetshow. Wel, die fijne zweedse cuisine, meerbepaald surströmming, lag aan de basis van het olfactorisch lijden zaterdagavond.  Surströmming is een kleine haringsoort, die vers gevangen, onmiddelijk ingeblikt wordt. De haring fermenteert (lees 'rot') dan zo een jaartje in dat blik, tot het blik volledig bol staat, en is dan klaar voor consumptie.

Mijn voormalige zweedse collega/looppartner is lyrisch over dit gerecht (lees 'rotte vis'), dat de delicatesse is in en om zijn geboorteplaats. Toen ik voor de st:Erikslopet in Stockholm was, werd  door de loopclub van Fredrik, geheel volgens traditie, de avond na de wedstrijd afgesproken om dit gerecht te consumeren. Aangezien ik verkouden was, en geen atleten wou aansteken paste ik voor dit event. Achteraf beschouwd denk ik niet dat mijn bacterien veel kans hadden gemaakt.

Wel, toen ik de volgende dag vertrok, kreeg ik nog snel een blik toegeschoven, 'voor na de volgende halve marathon'... Nu, ik ga er prat op dat ik alles lust, en eten en proeven is een van geneugtes die ik me met het meeste plezier laat welgevallen. Vorig jaar nog, heb ik met veel smaak en bourgondisch genoegen, gebakken sprinkhanen en andere insecten verorbert die bereid werden in het afrikadorp van planckendael. Maar ook ik heb mijn grenzen en na zaterdagavond, ga ik mijn credo, dat ik alles eet en lust, moeten aanpassen. Vanaf nu luidt het Ik eet en lust alles wat niet stinkt (behalve sommige kazen waarvoor ik gaarne een uitzondering maak).

Op het moment dat mijn vrouw het blik opende spoot het goedje er al uit. Ik dacht dat de gil die ze slaakte hierdoor veroorzaakt werd, maar toen ik me met de vork in de aanslag richting keuken begaf, waaide de echte oorzaak van de schreeuw me al toe en kon ik haar niet snel genoeg vergezellen in de tuin. Ik wil alles proberen, ik wil zelfs aannemen dat het lekker kan zijn, maar over deze geur (lees stank) kon ik me echt niet heenzetten.

Ik weet niet goed hoe de geur te omschrijven, maar om het in beelden die lopers begrijpen uit te drukken:
Als ge tweehonderste in lijn bent voor een plaatsje op de portapoties voor een wedstrijd, en je denkt dat dat onprettig ruikt... wel, vergeleken met een pas geopent blik Surströmming stelt dat dus niets voor. Dan geurt dat daar even lekker als vers gebakken brood of een lavendelveld midden in de zomer.

Verder wil ik mijn vrouw nog bedanken die, in een bui van opperste zelfoppering, waarschijnlijk de meest heldhaftigste daad die ze ooit gesteld heeft, naast met mij trouwen, weer het huis inliep, en het goedje doorspoelde in de wc. Nog voor ze me kokhalzend en met tranen in de ogen opnieuw vergezelde in de tuin, werden ramen en deuren opengegooit en geurkaarsen en wierook aangestoken. Haar voorarmen, waar het goedje op was terechtgekomen heeft ze geen tien, geen twintig, maar wel dertig maal geschrobt.
 
Nu, twee dagen na datum, gebruik ik nog steeds het toilet in de kelder. De geur die momenteel nog in de andere wc hangt overtreft, ondanks afzuiging en vele malen doorspoelen, nog steeds elke geur die ik er zelf ooit fabriceerde.

 

Ruthje, als ge zaterdagavond nog buiten bent geweest, en last gehad hebt van enige geurhinder, komende uit de richting van de Dijle, dan bied ik mijn oprechte excuses aan. En voor ge vergeving zoekt in uw hart, bedenkt dan, dat ik me midden in het epicentrum bevond, en dat dat op zich, al een erge straf is.

 

Wat heeft dit nog met lopen te maken? Wel, na het zweedse woordje fartlek, wat vaartspel betekent, ga ik nog een ander zweeds woordje toevoegen aan mijn lopersvocabulaire. Namelijk surströmming, wat staat voor, zo hard lopen als je kan. Want dat is wat ik de volgende keer ga doen als ik nog eens geconfronteerd wordt met een blik surströmming.

 


 

18:58 Gepost door DijleLoper in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-10-06

Wat een leuke en lange dag ...

Ik wil al een tijdje een halve lopen, maar het wil maar niet lukken op deze afstand. Nadat ik moest passen in Stockholm vanwege een stevige verkoudheid, ben ik vandaag uit wedstrijd moeten stappen (met de armen, niet met de benen) rond kilometer 18.

Een tweetal dagen geleden begon ik wat last te krijgen in de onderrug. Het is moeilijk te omschrijven wat het precies is. Het doet niet echt pijn en is ook niet permanent, al heb ik wel steeds het gevoel dat het ergens lurkent op de achtergrond aanwezig is. Af en toe, als ik een bepaalde beweging maak, zoals een tas optillen, manifesteerd het zich. De spieren tussen onderrug en bekken komen dan vast te zitten en ik geraak enkel nog recht door mijn benen loodrecht onder mijn lichaam te brengen en me met mijn benen op te tillen zonder de rug te bewegen. Eens recht lijkt de spier onderin de rug zich te ontspannen en ebt de blokage langzaam weg. Tijdens het lopen heb ik hier niet echt last van. Donderdag en vrijdag kon ik nog zonder problemen iets meer dan een uur lopen en ook een stevige zwemtraining leverde geen problemen op. Een tweetal jaren geleden had ik al eens hetzelfde, maar toen was het veel erger. Vermits toen één enkel doktersbezoek er komaf mee maakte en het nu een veel mildere vorm is, maakte ik me niet echt zorgen. Het kon alleszins wachten tot na de wedstrijd, dacht ik.

Ik probeerde het gevoel in de onderrug compleet te negeren en merkte, tijdens de wedstrijd, eigenlijk niet echt dat het nog aanwezig was. Of misschien wilde ik het niet merken, want de laatste tijd lijkt er elke keer wel iets mis te gaan

als ik eens een wedstrijd plan. Aanvankelijk gaat het vrij goed. Geholpen door een fikse rugwind passeer ik de vijf kilometer in bijna 24 minuten. Gezien de eerste kilometer nogal traag was door het gewriemel na de start, vermoed ik dat ik iets te snel ga. Dit is geen tempo dat ik nu al 21k kan lopen, en ik onderneem een halfslachtige poging om het tempo wat te drukken. Ik voel me redelijk sterk op dit moment en passeer nog regelmatig andere lopers. Ik heb vooral zin om eens flink door te trekken, maar probeer toch mijn tempo wat af te stemmen op de lopers rond me. Dit gaat redelijk goed. 10k in 50'31. Daarna krijg ik het wat moeilijker, maar ik bedenk me dat het eigenlijk min of meer verloopt zoals ik geplant had. In plaats van me gedurende de eerste helft te laten meedrijven door het groepje van Bob, heeft de wind dit karwijtje opgeknapt. Ik was mentaal bereid om de hardste inspanning te leveren nadat ik gelost werd. Dit had ik me op voorhand voorgenomen en Ik vermoed dat dit rond dit punt in de wedstrijd zou gebeurt zijn. Ik probeer nu geconcentreerd te blijven en mijn tempo niet teveel te laten dalen. 15km in 1'18'24. De tijd is nog goed, maar de laatste 5km te traag. Nog zes km hard lopen gaat niet meer lukken maar ik neem me voor de volgende drie km zo hard mogelijk te gaan. Over drie km is de finish nabij en misschien kan ik dat dan gebruiken om nog ergens een restje doorzettingsvermogen op te diepen. In plaats van voorbij gelopen te worden houd ik weer min of meer gelijke tred met de lopers rond me.

Kilometer 16 schuift voorbij. De benen hebben nog voldoende kracht, maar de hartslag is te hoog en de ademhaling te moeizaam.

km 17 komt in zicht. Nog 1 km, maak ik mezelf wijs, maar even later gebeurt het. Door een kramp in mijn rug, kan ik mijn bovenlichaam niet meer rechtop houden. Ik kan me met de handen vastgrijpen aan twee paaltjes en als ik mijn benen helemaal onder mijn zwaartepunt breng slaag ik er toch weer in om recht te komen. De rug geeft dus toch problemen. Ik wandel even en merk dat ik zelfs wat kan joggen. Als ik mijn bekken naar voor gekantelt hou kan ik zelfs weer lopen. De benen zijn nog redelijk, maar iets verder gebeurt het opnieuw. Alleen, duurt het wat langer nu. Terwijl ik aan de kant hang komt ruthje voorbij en laat weten dat met haar ook niet echt super gaat. Ondertussen weet ik al dat het voor mij over is. Ik maak mijn nummer los en wandel verder naar de aankomst. Zelfs tijdens het wandelen moet ik nu een paar keer door de knieen omdat mijn rug mijn bovenlichaam niet meer kan rechthouden.

Een echte sportman, zou nu teleurgesteld moeten zijn. Misschien in de put moeten zitten, maar vreemd genoeg is van gelatenheid of teleurstelling niets te bespeuren terwijl ik, hopent dat ik er geraak zonder teveel problemen, naar de finish stap. Ik kan dit niet goed verklaren. Misschien komt het omdat ik, na de operatie de dag na Gierle  en de ramp in Stockholm ,geleerd heb om , niet teveel te rekenen op mijn lichaam. Ik kan niet alles bepalen en misschien wist ik in mijn achterhoofd wel dat dit zou kunnen gebeuren. Ik heb meer het voldane gevoel dat ik soms heb na een goede training. Eigenlijk waren de eerste 17km een goede training. 2 a 3 km sneller dan mijn andere trainingen, een mooie

tussentijd na 5km (al heeft de wind hier zeker een aandeel in), en diep kunnen gaan op de momenten dat ik me had voorgenomen. Misschien ben ik stiekem opgelucht, omdat ik nu de laatste rush naar de finish niet moet inzetten. Ik kan me niets verwijten, vandaag zat er niet meer in, daar heb ik zelf niet over kunnen beslissen.

Maar nu genoeg over mezelf. Het leukste aan deze dag was het vertoeven tussen andere lopers en bloggers, het mooie weer aan de kust en de gemoedelijke ontspannen sfeer waarin de wedstrijd plaatsvond. Tot nu toe had ik alleen nog maar even vluchtig met blogger Frank Spencer gesproken, net voor de start in Gierle. Vandaag wist ik zeker dat ik op zijn minst één blogger zou ontmoeten aangezien ik de eer had ruthje een lift naar de kust te bezorgen. Ik heb nog even gechecked toen ik haar oppikte, maar ik kon niet zien hoeveel pannen er nog op haar dak lagen (oei, is dit geen oud mopje van een andere blogger?). Na de wedstrijd en de finish van Rik -hanekam- Ceulemans en Gino Vangeyte op de marathon, nestelden we ons op een terasje, met uitzicht op het marathonparcours. Terwijl het personeel aan een LSfD (long slow food delivery) bezig was zagen we Mario, het marathonmanneke. Hij zag er heel fit uit en aan heel zijn presence kon je merken dat er hier een heel snelle loper met een uitmuntende conditie voor je stond. Even later ontmoeten we een relaxte tevreden Bob, die een

uitstekende wedstrijd had gelopen. Na het eten zouden we nog even wachten om mythical marathon man, Koen Vansteenkiste, te zien paseren. Veel tijd gunde dit heerschap ons niet, want hij kwam met zomaar eventjes een kwartier voorsprong op schema voorbij. Luid aangemoedigt door de andere bloggers schudde hij er nog even, schouderophalend, een versnelling uit. We spoeden ons dan naar de finish om hem proficiat te wensen. Aan de finish aangekomen zien we hem in de verte staan, en het is verbazend hoe fris hij er nog uitziet. Hij lijkt al helemaal gerecupereerd, alsof hij geen dagen van 16u gewerkt heeft en 42km gelopen heeft. We overbruggen haastig de laatste meters, want je weet maar nooit, dat hij niet plots beslist het hele eind terug te lopen. Een beetje verlegen wens ik hem proficiat.

Wat me vandaag ook opviel is dat elke blogger net iets anders is dan je je voorsteld bij het lezen van de blogs. In de blogs detecteer je bijvoorbeeld geen lichte zweem antwerps of westvlaams in het accent, en eens bloggers beginnen te praten, hebben ze ook altijd een hogere of lagere stem dan degene die je je voorsteld tijdens het lezen van hun blog. Koen bijvoorbeeld had een veel diepere zwaardere stem (zo eentje waarmee je blauwzwart naar de zege kan roepen) dan ik me bij hem had voorgesteld. Na een laatste bezoekje aan de zee is het dan tijd om terug naar huis te gaan. Amaai, Die kusttram was duidelijk niet berekent op de massa lopers die de kust overspoelden dit weekeinde.

Later zou de avond nog een kleine verassing voor me in petto hebben, waarbij we bijna het huis moeten evacueren, maar daarover later meer.    

14:23 Gepost door DijleLoper in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |