24-10-06

Weblogloop

In tegenstelling tot de vorige aflevering kom ik deze keer wel op tijd. Meer nog... ik ben nu zelfs de eerste blogger die de Lierse arena betreed. Voldoende tijd om nog een koffietje te slurpen en het wedstrijdplan eens te overlopen. Terwijl ik in gedachten de laatste meters afleg komen Ruthje en Koen aan. Ik wordt voorgesteld aan Julie en Maarten en vind nog even tijd om Petra's webbloggersloopvlag (veel scrabblepunten mee te verdienen) plechtig te overhandigen.
Daarna begin ik aan mijn opwarming, want ik heb nog wat stramme spiertjes en voor een 5k moet je goed op temperatuur komen.
Nadat het de vorige vier wedstrijden steeds wel ergens misliep (te laat, operatie, ziek, rugkrampen) wou ik deze keer wel eens woord houden. Twee woorden eigenlijk: tweeëntwintig dertig, en heb ik toch wat last van zenuwen.

Eigenlijk had ik liever nog even lekker relaxed in de tent gebleven om kennis te maken met de andere bloggers. Ik trooste mezelf dan maar met de gedachte dat daar na de wedstrijd nog wel gelegenheid voor zou zijn. Na de opwarming, die even onderbroken werd voor het kiekje, zijn we klaar om te vertrekken naar de startplaats. Ik was nu heel geconcentreerd en gefocused, en het duurde meer dan enkele seconden om Mario te herkennen, die nog even een praatje kwam maken. Hij wou onder de twintig duiken en het werd 19:30, op een mooie 9de plaats.

Na het startschot vind ik meteen mijn tempo. Dat is heel belangrijk in een 5k waar de marge tussen te snel en te traag vertrekken heel klein is en men zich weinig fouten kan permiteren. Na een kilometertje, waar de wind opsteekt, steek ik één voor één de jongste lopertjes voorbij. Te snel gestart denk ik even. Jeugdige overmoed misschien? Ik zit nu alleen en het is vol wind tegen. Ik denk er nog even aan om het gaatje van 50m met de loper voor mij te dichten en eventueel samen de wind te bekampen, maar ik voel dat ik het juiste tempo loop en ik vrees dat ik zo een forse inspanning toch zou bekopen.

De weg draait rechts weg en de wind zit nu niet meer op kop. Na een paar minuten komen enkele van die jonge lopers me toch weer voorbij. Misschien hebben ze gewoon meer last van de wind. Ik kijk op mijn klok en zie dat we iets meer dan 17 minuten lopen. Hopelijk zitten we dan bijna aan 4km, want ik heb totaal geen idee van de afstand. Aan het kruispunt zeggen ze me dat ik 17de of 18de ben, en dat het stadion vlakbij is.

Voor de volgende keer moet ik onthouden dat vlakbij, niet betekent dat het gedaan is, want ik verlies even de concentratie en laat me op dat laatste stukje nog inhalen door enkele lopers die ik zeker kon afhouden. In het stadium zie ik de 19 minuten nog op de klok staan en mijn horloge leert dat dit juist is. Ik begin reeds mijn eindtijd uit te rekenen en terwijl ik de laatste ronde aanvat bedenk ik dat de afstand waarschijnlijk te kort is. Terwijl men de eerste dame aankondigt wacht ik iets te lang om de eindsprint in te zetten. De volgende keer moet dat vanop 200 meter, want ik ben nog snel en kan dit zeker een bochtje langer volhouden.

Mario staat klaar met felicitaties aan de aankomst. Ik zeg hem dat de afstand te kort zal zijn, maar hij zegt dat ik misschien beter gelopen heb dan ik had verwacht. Ik had niet echt op mijn tijd gelet en hij dacht dat ik iets onder de 22 zat. 21:56, zou achteraf blijken, goed voor een 25ste plaats. Ik loop een beetje uit op het grasveld en kan nog even applaudiseren voor Ruthje en Edith die weeral een PR lopen. Knap toch.

Even later verneem ik uit verschillende bronnen dat de afstand toch klopt en pas als ik nog wat uitloop, begint het me te dagen dat ik een goede wedstrijd heb gelopen. Het laatste stukje kon beter, maar voor de rest werd alles perfect uitgevoerd. Gelukkig zijn er nog natuurlopen om hieraan te werken. Het duurt vrij lang voor ik helemaal gerecupereerd ben. De benen zijn nog goed, maar de longen het hoofd hebben wat meer tijd nodig.

In de kleedkamer kom ik Mario nog eens tegen, en verneem dat hij in het najaar nog een paar minuutjes wil afschaven van zijn 3:08 op de marathon en nog een beetje opschuiven richting 3 uur op de marathon. Net als ik onder de douche stap, verlaten enkele veteranen de douche en klagen dat ze ijskoud zijn. Terwijl ik er mijn hand onderhoud, voel ik het ijskoude water plots opwarmen. Die jeugd van tegenwoordig kan tegen niets meer, roep ik vrolijk terwijl ze zich bibberend afdrogen.

Even later is het hun beurt om te lachen, wanneer blijkt dat ik mijn handdoek vergeten ben. De ene krasse zestiger stoot de andere aan terwijl hij naar mij wijst en zegt dat die ouw manne wel goed tegen de kou kunnen, maar toch zo een slecht geheugen hebben. Gelukkig zat er nog een loopshirt van gisteren in mijn tas, dat dan maar even dienst moet doen. In de kantine geniet ik nog van een overheerlijke Westmalle (zou dit het geheim van Dirk zijn, deze bierliefhebber was 50" sneller), terwijl ik kennis maak met Frank Terry en Steven. Het plakboek van Frank Spencer doet nog even de ronde, maar spijtig genoeg is er geen tijd om alles te lezen.

Ik verlaat dan even het gezelschap om mijn vrouw en dochter naar een verjaardagsfeestje in Maasmechelen te voeren. Als ik 200km later aankom in de marnixhoeve zijn er nog een paar bloggers. Jan schockaert en zijn vrouw, die boeiende verhalen kunnen vertellen over hoe je in crisissituaties moet communiceren. Ook Achieltje, je moet hem als je eens de gelegenheid hebt, eens vragen hoe hij aan zijn naam komt, is nog aanwezig en ook Koen en Ruthje zijn nog op post. De spagetti in de marnixhoeve is overheerlijk, en ik zeg dit niet alleen omdat ik sinds de vroege morgen niets meer gegeten heb.

Het is ondertussen erg laat geworden en na een afsluitertje met Koen en Ruth in Mechelen ga ik voldaan maar doodvermoeid naar huis. Ik voel mijn 5km toch nog een beetje en besluit dus maar om niet naar het verre Maasmechelen te trekken maar in de eigen Dijlestad te overnachten. Spijtig dat ik tussendoor even weg moest, want ik had nog graag met de andere bloggers gesproken. Spijtig ook dat Bob ziek was en dat Koen zoveel werk heeft in de taverne, maar er zal zich nog wel eens een gelegenheid aandienen. In Kasterlee hoop ik alvast de woudlopers tegen het lijf te lopen...

 

Oeioei, kheb er hier weer een heel lang duurloopverhaaltje van gemaakt. Ik zal het de volgende keren wat bondiger maken. Iets in de buurt van 5k, want deze afstand ligt me blijkbaar wel. Als de conditie nog wat beter is proberen we het nog eens.

20:53 Gepost door DijleLoper in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

lang een lang maar zéér leuk verslag Stef! Fijn dat je erbij was! en zéér knap gelopen hoor!

Gepost door: Ruthje | 24-10-06

Knap Knappe wedstrijd gelopen hoor, en je verslag doet inderdaad vermoeden dat je meer dan 5km hebt gelopen. Leuk geschreven. Wel een gelukzakske ben jij he, met de warme douches. Bij ons waren ze ook ijskoud! Leuk je ontmoet te hebben, ik kom zeker af en toe piepen op je site.

Gepost door: Julie | 25-10-06

Jawadde... Je kan het toch ook goed uitleggen hoor!! LOL.
Plezant om je te ontmoeten, tot later hé... enne mooie tijd gelopen trouwens.

Gepost door: Jan | 26-10-06

Beetje laat... Hallo...leuk je gezien te hebben in Lier. Spandoek en ik hebben een traantje gelaten in de auto hoor, zo blij waren we! (?!) Bedankt dat je al die tijd op 'm gepast hebt!
Tot de volgende keer.

Gepost door: Petra | 27-10-06

De commentaren zijn gesloten.