01-10-06

Wat een leuke en lange dag ...

Ik wil al een tijdje een halve lopen, maar het wil maar niet lukken op deze afstand. Nadat ik moest passen in Stockholm vanwege een stevige verkoudheid, ben ik vandaag uit wedstrijd moeten stappen (met de armen, niet met de benen) rond kilometer 18.

Een tweetal dagen geleden begon ik wat last te krijgen in de onderrug. Het is moeilijk te omschrijven wat het precies is. Het doet niet echt pijn en is ook niet permanent, al heb ik wel steeds het gevoel dat het ergens lurkent op de achtergrond aanwezig is. Af en toe, als ik een bepaalde beweging maak, zoals een tas optillen, manifesteerd het zich. De spieren tussen onderrug en bekken komen dan vast te zitten en ik geraak enkel nog recht door mijn benen loodrecht onder mijn lichaam te brengen en me met mijn benen op te tillen zonder de rug te bewegen. Eens recht lijkt de spier onderin de rug zich te ontspannen en ebt de blokage langzaam weg. Tijdens het lopen heb ik hier niet echt last van. Donderdag en vrijdag kon ik nog zonder problemen iets meer dan een uur lopen en ook een stevige zwemtraining leverde geen problemen op. Een tweetal jaren geleden had ik al eens hetzelfde, maar toen was het veel erger. Vermits toen één enkel doktersbezoek er komaf mee maakte en het nu een veel mildere vorm is, maakte ik me niet echt zorgen. Het kon alleszins wachten tot na de wedstrijd, dacht ik.

Ik probeerde het gevoel in de onderrug compleet te negeren en merkte, tijdens de wedstrijd, eigenlijk niet echt dat het nog aanwezig was. Of misschien wilde ik het niet merken, want de laatste tijd lijkt er elke keer wel iets mis te gaan

als ik eens een wedstrijd plan. Aanvankelijk gaat het vrij goed. Geholpen door een fikse rugwind passeer ik de vijf kilometer in bijna 24 minuten. Gezien de eerste kilometer nogal traag was door het gewriemel na de start, vermoed ik dat ik iets te snel ga. Dit is geen tempo dat ik nu al 21k kan lopen, en ik onderneem een halfslachtige poging om het tempo wat te drukken. Ik voel me redelijk sterk op dit moment en passeer nog regelmatig andere lopers. Ik heb vooral zin om eens flink door te trekken, maar probeer toch mijn tempo wat af te stemmen op de lopers rond me. Dit gaat redelijk goed. 10k in 50'31. Daarna krijg ik het wat moeilijker, maar ik bedenk me dat het eigenlijk min of meer verloopt zoals ik geplant had. In plaats van me gedurende de eerste helft te laten meedrijven door het groepje van Bob, heeft de wind dit karwijtje opgeknapt. Ik was mentaal bereid om de hardste inspanning te leveren nadat ik gelost werd. Dit had ik me op voorhand voorgenomen en Ik vermoed dat dit rond dit punt in de wedstrijd zou gebeurt zijn. Ik probeer nu geconcentreerd te blijven en mijn tempo niet teveel te laten dalen. 15km in 1'18'24. De tijd is nog goed, maar de laatste 5km te traag. Nog zes km hard lopen gaat niet meer lukken maar ik neem me voor de volgende drie km zo hard mogelijk te gaan. Over drie km is de finish nabij en misschien kan ik dat dan gebruiken om nog ergens een restje doorzettingsvermogen op te diepen. In plaats van voorbij gelopen te worden houd ik weer min of meer gelijke tred met de lopers rond me.

Kilometer 16 schuift voorbij. De benen hebben nog voldoende kracht, maar de hartslag is te hoog en de ademhaling te moeizaam.

km 17 komt in zicht. Nog 1 km, maak ik mezelf wijs, maar even later gebeurt het. Door een kramp in mijn rug, kan ik mijn bovenlichaam niet meer rechtop houden. Ik kan me met de handen vastgrijpen aan twee paaltjes en als ik mijn benen helemaal onder mijn zwaartepunt breng slaag ik er toch weer in om recht te komen. De rug geeft dus toch problemen. Ik wandel even en merk dat ik zelfs wat kan joggen. Als ik mijn bekken naar voor gekantelt hou kan ik zelfs weer lopen. De benen zijn nog redelijk, maar iets verder gebeurt het opnieuw. Alleen, duurt het wat langer nu. Terwijl ik aan de kant hang komt ruthje voorbij en laat weten dat met haar ook niet echt super gaat. Ondertussen weet ik al dat het voor mij over is. Ik maak mijn nummer los en wandel verder naar de aankomst. Zelfs tijdens het wandelen moet ik nu een paar keer door de knieen omdat mijn rug mijn bovenlichaam niet meer kan rechthouden.

Een echte sportman, zou nu teleurgesteld moeten zijn. Misschien in de put moeten zitten, maar vreemd genoeg is van gelatenheid of teleurstelling niets te bespeuren terwijl ik, hopent dat ik er geraak zonder teveel problemen, naar de finish stap. Ik kan dit niet goed verklaren. Misschien komt het omdat ik, na de operatie de dag na Gierle  en de ramp in Stockholm ,geleerd heb om , niet teveel te rekenen op mijn lichaam. Ik kan niet alles bepalen en misschien wist ik in mijn achterhoofd wel dat dit zou kunnen gebeuren. Ik heb meer het voldane gevoel dat ik soms heb na een goede training. Eigenlijk waren de eerste 17km een goede training. 2 a 3 km sneller dan mijn andere trainingen, een mooie

tussentijd na 5km (al heeft de wind hier zeker een aandeel in), en diep kunnen gaan op de momenten dat ik me had voorgenomen. Misschien ben ik stiekem opgelucht, omdat ik nu de laatste rush naar de finish niet moet inzetten. Ik kan me niets verwijten, vandaag zat er niet meer in, daar heb ik zelf niet over kunnen beslissen.

Maar nu genoeg over mezelf. Het leukste aan deze dag was het vertoeven tussen andere lopers en bloggers, het mooie weer aan de kust en de gemoedelijke ontspannen sfeer waarin de wedstrijd plaatsvond. Tot nu toe had ik alleen nog maar even vluchtig met blogger Frank Spencer gesproken, net voor de start in Gierle. Vandaag wist ik zeker dat ik op zijn minst één blogger zou ontmoeten aangezien ik de eer had ruthje een lift naar de kust te bezorgen. Ik heb nog even gechecked toen ik haar oppikte, maar ik kon niet zien hoeveel pannen er nog op haar dak lagen (oei, is dit geen oud mopje van een andere blogger?). Na de wedstrijd en de finish van Rik -hanekam- Ceulemans en Gino Vangeyte op de marathon, nestelden we ons op een terasje, met uitzicht op het marathonparcours. Terwijl het personeel aan een LSfD (long slow food delivery) bezig was zagen we Mario, het marathonmanneke. Hij zag er heel fit uit en aan heel zijn presence kon je merken dat er hier een heel snelle loper met een uitmuntende conditie voor je stond. Even later ontmoeten we een relaxte tevreden Bob, die een

uitstekende wedstrijd had gelopen. Na het eten zouden we nog even wachten om mythical marathon man, Koen Vansteenkiste, te zien paseren. Veel tijd gunde dit heerschap ons niet, want hij kwam met zomaar eventjes een kwartier voorsprong op schema voorbij. Luid aangemoedigt door de andere bloggers schudde hij er nog even, schouderophalend, een versnelling uit. We spoeden ons dan naar de finish om hem proficiat te wensen. Aan de finish aangekomen zien we hem in de verte staan, en het is verbazend hoe fris hij er nog uitziet. Hij lijkt al helemaal gerecupereerd, alsof hij geen dagen van 16u gewerkt heeft en 42km gelopen heeft. We overbruggen haastig de laatste meters, want je weet maar nooit, dat hij niet plots beslist het hele eind terug te lopen. Een beetje verlegen wens ik hem proficiat.

Wat me vandaag ook opviel is dat elke blogger net iets anders is dan je je voorsteld bij het lezen van de blogs. In de blogs detecteer je bijvoorbeeld geen lichte zweem antwerps of westvlaams in het accent, en eens bloggers beginnen te praten, hebben ze ook altijd een hogere of lagere stem dan degene die je je voorsteld tijdens het lezen van hun blog. Koen bijvoorbeeld had een veel diepere zwaardere stem (zo eentje waarmee je blauwzwart naar de zege kan roepen) dan ik me bij hem had voorgesteld. Na een laatste bezoekje aan de zee is het dan tijd om terug naar huis te gaan. Amaai, Die kusttram was duidelijk niet berekent op de massa lopers die de kust overspoelden dit weekeinde.

Later zou de avond nog een kleine verassing voor me in petto hebben, waarbij we bijna het huis moeten evacueren, maar daarover later meer.    

14:23 Gepost door DijleLoper in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

Commentaren

Kust jammer dat je moest uitstappen maar tof dat je het nog zo sportief oppakt. Bedankt voor de lift en het superfijne gezelschap de hele dag! Ben nu wel benieuwd wat jullie bij thuiskomst voorhadden hoor! :-)

Gepost door: Ruthje | 01-10-06

next time better uw tijd komt nog , eerst zorgen dat die onderrug weer in orde is , mooi dat je toch nog uitwandelde .

Gepost door: roadrunnerke | 01-10-06

kop op! De volgende keer beter!!

Gepost door: Dirk | 01-10-06

Jammer Dat je rug die laatste 4 km er niet meer bij wou. Rusten en daarna terug opbouwen.

Gepost door: Michael | 01-10-06

Spijtig Spijtig dat je hem niet helemaal hebt kunnen uitwandelen. Ik vind het knap dt je het zo sportief opneemt. Hopelijk komt alles in orde!

Gepost door: Carmen | 01-10-06

Jammer ... ... van die onderrug.
Ik vind dat je dit probleem heel nuchter en positief aankijkt. Menig loper zou een hele dag balen, maar jij bent content dat het 17 km goed gegaan is.
Hopelijk brengt een bezoekje aan het dokterscabinet snel soelaas.
Ik ben ook benieuwd naar die late verrassing !
Take care !

Gepost door: frank spencer | 02-10-06

jammer van die rug vroeger ook veel rugproblemen gehad ... veel kunnen oplossen door regelmatig de "kraker" te bezoeken en veel buikspieroefeningen te doen (om zo de ruglast te verminderen). Goed van je dat je het inderdaad nog positief opneemt ... zo hoort het ook!
Toch geen wateroverlast gehad, hoop ik?????

Gepost door: Koen | 02-10-06

Proficiat... Naar ik kan oordelen zat er een mooie tijd in en ik wens je bij deze proficiat met de prestatie die je geleverd hebt! Een bezoekje aan de kinesist en een beetje rust zal hopelijk voor het nodige herstel zorgen.
Op naar de volgende!

Loopgroet, TCRunning.

Gepost door: Tom | 02-10-06

Inderdaad, een spijtige zaak maar toch met een zéér sportieve geest ! Chapeau !

Gepost door: kj | 02-10-06

fijn van je zaterdag even ontmoet te hebben. Volgende keer lopen we samen een wedstrijd om fier op te zijn !

Gepost door: bob | 02-10-06

De commentaren zijn gesloten.