01-08-05

24 km, h:138, 9,4km/u, 2u34

Ik had het nooit voor mogelijk gehouden dat men tijdens het lopen kan vallen. Na vandaag weet ik wel beter en ik ben er zeker van dat het spectaculair was. Ik was al zo een drie a vier kilometer aan het lopen . Mijn pols bleef maar onder de 130 en ik zat ruim boven de 10km/u. Voor mij is dat snel en aangezien ik nog 20km moest lopen zei net tegen mezelf, pas op met dit tempo of ge gaat crashen... en jawel. Eerst strompelde ik over een steen, probeerde nog even sneller te gaan om terug in evenwicht te komen, mislukte daarin en schoof toen een metertje over het grind. Een paar schrammetjes op bovenbenen en ellebogen en een paar slipjes, die naam niet waardig op de handpalmen. Het was dolkomisch. Het enige wat in me opkwam was proberen zo snel mogelijk verder te lopen. De pols bleef laag en het tempo hoog (voor mij), van crashen op het einde van de training was geen sprake, zelf na 20km, moest ik me intomen om niet harder dan 10km/u te lopen.

23:05 Gepost door DijleLoper | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

ik ook Ja ik ben ook gevallen vandaag..
Met de fiets ik heb voor het eerst mij race schoenen aan gedaan.????
En dan zit je vast en dan moet je niet vergeten bij een stoplicht dat je voeten vast zitten..................................
Groeten wanno

Gepost door: wanno | 02-08-05

ferm amai, knap gelopen...lange afstand aan een stevig tempo. En ja, zo'n valpartij...daar kan je serieus van schrikken. Ben zo vorig jaar in oktober aan het begin van een lange duurloop ook eens stevig tegen de vlakte gegaan en dan toch een flink eind doorgelopen met een kapotte knie en geschaafde handen. Wij lopers kunnen wel tegen een stootje zeker ;-)

Gepost door: Ruthje | 02-08-05

De commentaren zijn gesloten.