27-07-05

22,4 km, zondag 24 july, Marvejols-Mende

Tussen 6u en 7u15 heeft de organisatie bussen voorzien om de lopers van Mende naar de startlijn in Marvejols te voeren. De bussen vertrekken op piece allencourt, een 4-tal km wandelen vanaf ons challetje. Ik vertrek om 6u, in loopkledij en jog een beetje in op de stukjes bergaf. Het is, zelfs hier in het zuiden van Frankrijk nog frisjes, zo vroeg op de morgen. Ik drink twee glazen energy preload en eet 3 bananen. Ik vrees dat dit een beetje weinig is.
 
Ik haal de bus van 6u45. Ik moet al plassen van als we de bus opstappen. Tegen dat de bus iets meer dan een half uur later aankomt staat de blaas echt op springen. Gelukkig staat er een boompje klaar in de buurt als we uitstappen. Het
is nog bijna anderhalf uur voor de start. Ik stap, met vele anderen een cafeetje binnen onderweg, en heb net genoeg muntstukken om me twee expresootjes te permiteren.
 
Er is maar 1 wc in het cafee en het aanschuiven duurt ongeveer een half uur. De stank is natuurlijk niet te harden, maar de gesprekken in de hal zijn wel leuk.  Ik verneem ondermeer dat de marathon van Praag zeer mooi is, maar wel een beetje duur, en dat de marathon van Keulen het leukste is voor toeschouwers om te volgen. De lopers zouden er
tweemaal de ring rond de stad lopen. Als de loper die je volgt paseert kan je ook gewoon de metro naar een volgent station op het parcours nemen. Mischien moet ik dat onthouden tegen dat ik ooit marathonkriebels krijg. Dat zal niet voor meteen zijn.
 
Na mijn beurt begeef ik me langzaam naar de start. Ik zoek een zonnig plekje op en wandel wat heen en weer, loop een klein beetje in. Niet teveel, want het is nog ver genoeg en vermits de eerste kilometers maar licht bergop zijn
kan ik die gebruiken om in te lopen. Ik probeer als laatste te starten, er zijn tussen de 4 en vijfduizend deelnemers, waaronder een paar echte toppers naar ik vernomen heb.
 
Er is een clubje lopers  verkleed als indiaan en een paar heren met een jurkje aan die de boel opvrolijken. Ongeveer 3 a 4 minuten na het startschot schuif ik als laatste over de startlijn. Het is vooral een vrolijke, ludieke bedoening de eerste kilometers. Er wordt gebabbelt en gebralt, een paar bevriende lopers proberen elkaars broek af te steken, er wordt
heen en weer geroepen elkaar. Er zijn massas in de handen klappende toeschouwers, een fanfare en  veel bandjes.
 
Niet iedereen hier achteraan ziet eruit als een getrainde atleet, maar ik weet dat schijn vaak bedriegt en twijfel er niet aan
dat ik vele dikkerds, bomma's en bompas pas zal terugzien na de aankomst, als ze er al zolang wachten.
Heel langzaam schuif ik naar voor. Het gaat licht bergop en mijn tempo ligt net boven de 10km/u. Tot aan het 4km punt blijft de pols onder de 140. Daar draait de weg rechts onhoog weg en begint de beklimming van de Goudard. Ik had gedacht van na een uurtje boven te zijn. De eerste kilometers gaan vlot. Mijn pols klimt voor het eerst boven de
160. Om me heen beginnen er velen te wandelen. Ik loop nog net iets sneller dan de wandelaars, maar groot is het verschil niet meer. Ik besluit het tubetje gel klaar te houden, zodat ik het kan eten als ik een bevoorrading nader. Het zal
wel zoet en kleverig zijn en ik wil erna flink kunnen drinken.
 
Mijn mond is trouwens zeer droog. Aan de bevoorrading staat iemand met een micro en een versterker die veel te
hard staat verslag te geven. "L'enfer commence ici". In de bevoorading zijn schijfjes appelsien, water, rozijnen en godbetert suikerklontjes (?). Het is een paar meter vlak en daarna ontzettent stijl tot aan de top. Het is ondertussen ruim in de dertig graden en geen spoortje schaduw te bespeuren. Het is ontzettent moeilijk om het laatste stuk te blijven lopen. Ik ben ook de enige hier achteraan die constant loopt en wordt door sommigen gewoon voorbijgewandelt. Ik denk dat het een betere training is als ik blijf lopen, ook al gaat mijn pols 170-180 (de hoogste waarden tot nu toe).

De helling blijft maar duren, veel langer dan met de wagen. Toch ben ik op het uur boven. Bergaf doe ik een vreemde vaststelling. Ik loop zeker tweemaal zo snel als de anderen. Ik denk dat ik op vijf kilometer tijd 4 a 500 lopers inhaal en zelf wordt ik niet ingehaald. Ik kan echt niet trager, tenzij ik ga afremmen. Mijn pols daalt ietsje, maar niet meer zo laag meer als wanneer ik bergaf liep op training. Dit komt denk ik omdat hij zo hoog gegaan is, hoger dan ooit sinds ik loop.
 
Ik voel me bijna schuldig als ik mensen voorbij raas en vraag me af of ik geen fout maak, en later duur zal moeten betalen voor de snelheid waarmee ik nu loop, maar het zou meer inspanning vergen om trager te lopen. Na een
tijdje wordt de afdaling minder scherp en daalt mijn snelheid wat. Ik weet dat er nu een paar redelijk vlakke kilometers volgen tot de volgende beklimming en bereid me erop voor opnieuw vaak voorbijgelopen te worden.
 
Het bordje met nog 10km ben  ik al voorbij. 1u26. Nog een uurtje denk ik, misschien iets meer. De volgende beklimming moet eraan gaan komen. En ja hoor, en ja hoor. een paar minuten later begint de hel. 1 meter lijkt 10 meter, 10 meter lijkt 100 meter en 100 meter lijkt eindeloos ver. Ik raak oververhit en krijg er kippevel van. Echt goed gaat het niet meer. Het lijkt alsof ik uren en uren tegen deze helling aan loop. Ik stap 2,3 meter, maar besluit dan terug te lopen, dat
is beter. Ik denk aan ultralopers, die dagen lopen, en weet dat ik het ook kan volhouden tot boven. Enkel in de bevoorradingsposten stap ik even om te drinken en schijfjes appelsien te eten.
 
Ik begin een hongergevoel te krijgen en weet dat dat niet zo best is, maar veel rozijnen krijg ik ook niet naar binnen.
Mensen langs de kant blijven klappen en herhalen dat we bijna boven zijn. Dat doen ze nu al zolang, dat ik eraan begin te twijfelen. Vanop de top klinkt accordeon en we worden er aangemoedigt door iets dat op de lokale heemkring lijkt.
 
Bergaf gaat het nu ook niet meer zo snel. Ik probeer op stijl en souplesse te letten, maar de frisheid en daarmee ook de
coordinatie is een beetje weg. Op het volgende rond punt speelt een bandje susie cute, van Jimmy Hendrix, en ze zitten er bonk op, en dat is voor het eerst dat een van de vele coverbandjes goed klinkt. Fransen die Sting, bryan adams of bowie coveren ... gruwelijk.
 
 Ik laat me meestuwen op met de muziek, o susie cute, en het begint wat beter te gaan. Fysiek en mentaal ben ik nog steeds ok, maar de kracht is al en tijdje uit de benen. Gellukig is het bergaf tot in Mende.
 
Onderweg ben ik nog zo stom om water van de fontein aan te nemen, en er passert even later een lichte maagkramp, komt ervan. Nog twee kilometer, het maakt me niet veel uit. Als ik aan het huidige tempo (11,4km/u) blijf lopen kan ik nog aankomen in 2u40. De laatste kilometer is echter weer bergop.
 
Terwijl ik vertraag verhoogt mijn hartslag en gaat weer ruim boven de 170. De laatste meters lijken weer eeuwig te duren, ik probeer zo langzaam mogelijk te lopen, maar ben toch volledig buiten adem. Het duurt en duurt. Ik wordt net niet emmotioneel als ik de aankomstlijn overloop, maar heb toch even een heel sterk gevoel ... Euforie ?

Aan de finish krijg ik een plastic zakje en knippen ze mijn chip los. Alle vrouwen krijgen een roos. Ik knabbel wat rozijnen en drink anderhalve liter water. 2u 44. Das een mooie richttijd voor volgent jaar.
 
Tevreden vertrek ik bergaf wandelent naar huis. De auto ophalen en dan 1000km naar Belgie rijden. De eerste
twee drie kilometer zijn nog langs het parcours en ik klap in de handen voor iedereen die nog voorbijloopt. De meesten zeggen merci en je ziet dat het de mensen iets doet, dat ze worden aangemoedigt. Ik vermoed ook dat ik heel goed kan inschatten hoe ze zich nu voelen, het laatste stuk was echt het lastigste van de wedstrijd.
 
Als ik van het parcours weg draai kijk ik even in het zakje. Er zit een heel mooie Nike T-shirt in met de
Marvejols-Mende 2005 en het silhouette van een loper. Een medaille en heel veel uitnodigingen voor
loopwedstrijden. Ik pak alles weer in en om stoer te doen tegenover mezelf jog ik een eindje. Nog 20 km en ik heb een marathon, denk ik.
 
Om kwart na twaalf ben ik aan ons huisje. Vrouw en dochter wachten buiten. Nog 3 kwartier om te
douchen en uit te checken. Het was een zeer leuke ochtent, een zwaar maar heel mooi parcours. Een mooi einde van een zeer leuke vakantie.



 

11:18 Gepost door DijleLoper | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.